کارگاه سه روزه پژوهشکده فلسفه تحلیلی پژوهشگاه دانش­های بنیادی در نیمۀ اول مهرماه 1388

فلسفه در سرار تاریخ خود از دو جزء تشکیل شده که به طور ناهماهنگ ترکیب ‎یافته اند؛ این دو جزء ‎یکی تفکر درباره‎ی ماهیت جهان است و دیگری نظریه‎ی اخلاقی ‎یا سیاسی است درباره‎ی بهترین شیوه‎ی زیستن. ناتوانی در جدا کردن این دو جزء با تمایز کافی، سرچشمه‎ی تفکر مغشوش فراوان بوده است. فلاسفه، از افلاطون تا ویلیام جیمز، اجازه داده‎اند که عقایدشان درباره‎ی ساختمان جهان تحت تاثیر تمایل به تهذیب اخلاق واقع شود؛ ‎یعنی چون بنا بر فرض خود می‎دانستند چه معتقداتی مردم را فضیلتمند خواهد ساخت، پس براهینی اختراع کردند، آن هم غالبن بسیار سفسطه‎آمیز، تا صحت این معتقدات را اثبات کنند.

متن کامل در : http://avalanche.blogfa.com/post-158.aspx

در طول مدت فعالیت سایت با افراد بسیاری مواجه شدم که علاقه مند به فلسفه بودند و تاکنون مطالعه چندانی در این زمینه نداشتند و برای شروع کار راهنمایی می خواستند. مطلب زیر در پاسخ به درخواست این عزیزان نگاشته شده است .

متن کامل در : http://2111365.blogfa.com/post-51.aspx

خانه فلسفه تهران با همكاري بنياد حكمي و فلسفي دكتر فرديد كلاس‌هاي آموزشي حكمت و فلسفه را ويژه فصل بهار برگزار مي‌كند.
به گزارش ايسنا، در اين دوره كلاس‌هاي «شرح لوامع و لوايح جامي»، «حكمت و فلسفه هنر»، «فلسفه از نظر فيلسوفان» و «اتيمولژي و اهميت آن در تفكر دكتر فرديد» تشكيل مي‌شود و به ترتيب اكبر جباري، دكتر مختار عليزاده، دكتر پرويز ضياء شهابي و حسن رحماني استادان اين دوره‌ هستند.
كلاس‌ها همه‌روزه از ساعت 17 تا 19 تشكيل مي‌شود و تا 12 جلسه ادامه خواهد داشت.
علاقه‌مندان براي ثبت‌نام به نشاني خيابان انقلاب، خيابان شهيد مظفر، بن‌بست مهربان، پ 46 مي‌توانند مراجعه كنند.

در جهان اسلام برای نخستین بار برخی از پژوهشگران مصری نظیر ابراهیم شریف[1]، عفت شرقاوی[2] و نصر حامد ابوزید[3] از هرمنوتیک در تفسیر قرآن بهره گرفتند. در ایران نیز کسانی مانند سید احمد فردید[4]، محمد مجتهد شبستری[5]، عبدالکریم سروش[6]، و بابک احمدی[7] به روش‏های هرمنوتیکی روی آوردند اما این فضل‎الرحمان، نو اندیش معاصر پاکستانی بود که برای نخستین بار اصطلاح «هرمنوتیک قرآنی» را به کار برد.[8] از آن پس موافقت‌ها و مخالفت‌هایی با کاربست هرمنوتیک در تفسیر قرآن صورت گرفت که اینک به شرح مواردی از آنها می‏پردازیم.

متن کامل در: http://hermeneutics.blogfa.com/post-76.aspx

دانشجویان رشته­ی جامعه­شناسی چه اصولی را در مواجهه با رشته­ی مطبوع خویش باید مد نظر قرار دهند؟ نادیده گرفتن چه اصولی آنان را در پیگیری این رشته­ دچار خطاهای اساسی می­کند؟ و چگونه باید میان کار علمی اصیل و دقیق و شبه علم تمایز قایل شد؟ در پاسخ به این پرسش‌ها نظریات دو تن از جامعه‌شناسان بزرگِ معاصر و کلاسیک(بوردیو و وبر) را مد نظر قرار می‌دهم.

متن كامل در: http://khodnegar.blogfa.com/post-53.aspx

به نظر بنده باید این راه را طی کرد و از تفکر به شهود رسید هر چند صعب و طاقت فرسا باشد. شاید همچون بازی هایدگر با «دازاین» در کتاب «هستی و زمان». فکر نکنم که خود هایدگر هم تلاشش رسیدن به شهود بود. و باز گمان نکنم خود نیز از این کتاب و رهیافت آن آنچنان راضی بود. اما سعی مشکور داشت و نشانه ای برای پیشرفت و کتابی بواقع سترگ. دوست دارم این نوع کارها را نشانه کنم برای این بیابان بی‌حاصل بین تفکر و شهود. بسیار ساده اندیشم که بخواهم بین این دو دوستی حاصل کنم اما بسیار دوست دارم که مسافری که از سرسبزی تفکر توشه می‌گیرد _تفکری بنیادین، نه تفکری معلق بین دانسته و نادانسته_ و در بیابان عدم و بی چیزی می رود، در آخر به ساحل امن «دیدن» برسد.

http://ibnarabi.blogfa.com/post-125.aspx

نشست این هفته شهر کتاب که به نقد و بررسی کتاب «حدیث آرزومندی» اثر محمد‌رضا اسدی اختصاص یافته بود، به محاکمه نویسنده کتاب توسط بیژن عبدالکریمی تبدیل شد. محمد‌رضا اسدی، عضو هیئت علمی فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی که به تازگی از تز دکتری خود دفاع کرده، آن را در قالب کتابی با عنوان «حدیث آرزومندی» منتشر کرده است؛ کتابی که زیر عنوان بررسی تطبیقی آرای انسان‌شناسانه ملاصدرا و هایدگر را یدک می‌کشد.

چند روز پیش را در مشهد سپری کردم.- علت عدم بروز رسانی جام جم فلسفه نیز همین است که به خودم در سفر استراحتی داده بودم.- در حرم امام رضا(ع) دیوان اشعار حافظ را باز کردم و غزلی آمد که گویا برای همه حیرانان راه تعقل و تفلسف سروده شده است. همان جا تصمیم گرفتم که آن را در جام جم فلسفه برای دوستانم بازگویم و آن غزل این است:

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل بمستی فرو کشد لنگر

چگونه کشتی از این ورطه ی بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک

که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

گذار بر ظلمات است خضر راهی کو

مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

دل ضعیفم از آن می کشد به طرف چمن

که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این مجنون

فراغت آرد و اندیشه ی خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او بیار نگفت

مگر نسیم پیامی خدای را ببرد