چند روز پیش را در مشهد سپری کردم.- علت عدم بروز رسانی جام جم فلسفه نیز همین است که به خودم در سفر استراحتی داده بودم.- در حرم امام رضا(ع) دیوان اشعار حافظ را باز کردم و غزلی آمد که گویا برای همه حیرانان راه تعقل و تفلسف سروده شده است. همان جا تصمیم گرفتم که آن را در جام جم فلسفه برای دوستانم بازگویم و آن غزل این است:

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل بمستی فرو کشد لنگر

چگونه کشتی از این ورطه ی بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک

که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

گذار بر ظلمات است خضر راهی کو

مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

دل ضعیفم از آن می کشد به طرف چمن

که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این مجنون

فراغت آرد و اندیشه ی خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او بیار نگفت

مگر نسیم پیامی خدای را ببرد