در ابتدای جلسه علی‌اصغر محمد‌خانی مدیر شهر کتاب به توضیحاتی پیرامون این اثر پراخت و آن را اثری بحث‌بر‌انگیز و نو خواند: «در این کتاب آرای انسان‌شناسی دو فیلسوف بزرگ هایدگر و ملا‌صدرا مقایسه شده است. البته مقایسه و نقد هایدگر در کتب فارسی کمتر انجام شده است و از این حیث می‌توان این رساله را اثر قابلی دانست. اما به نظر می‌رسد که آقای اسدی در بعضی از بخش‌های کتاب توضیحات کاملی نداده‌اند و یا لا اقل می‌توانستند کار پخته‌تری انجام دهند. مسئله مهم چنین اثراتی موضوع تطبیق و فلسفه تطبیقی است. مقوله تطبیق در ادبیات و در حوزه فلسفه باید با تعاریف بجا و درست خود صورت بگیرد. تطبیق در حوزه ادبیات از فرانسه آغاز شده است و امروز بسیاری دیگر از مسائل از جمله مطاالعات فرهنگی نیز در این حوزه جای می‌گیرد و دیگر از حوزه تاکید بر زبان شاعران و.. فراتر رفته است. »

اولین سخنران محمد‌رضا اسدی مولف کتاب حدیث آرزومندی بود ودر خصوص اثر توضیحاتی کوتاه داد و به لحاظ بصری معتقد بود که این اثر جای کار بیشتری داشته است. «این کتاب از سه بخش عمده تشکیل شده است. در بخش اول جایگاه تاریخی و علمی هایدگر و مقصد و آراء انسان‌شناسانه وی بررسی شده است. در بخش دوم به موقعیت تاریخی و بررسی ابعاد و نظرات ملاصدرا پرداخته و در نهایت در فصل سوم کتاب نیز ذهن و زبان و اندیشه این دو متفکر مقایسه شده است. در پیوست کتاب نیز بخش‌هایی با عنوان کدام فلسفه و کدام تطبیق و بنیان‌های متافیزیکی زندگی نیز آمده است. »

اسدی همچنین دلیل بررسی آرای وجود‌شناسی این دو اندیشمند را به این دلیل خواند که این دو مقوله در مقایسه آنها از همه مشخص‌تر است و جدای از آن موضوعات بسیار دیگری نیز در این حوزه مشاهده می‌شود. «احساس می‌کنم که باید زمان بیشتری را برای پرداخت اثر می‌گذاشتم. بعضی معادل‌سازی‌ها درست نیامده است و در ساختار صوری کتاب و وضع ظاهری آن نیز اشکالات کوچکی دیده می‌شود. البته دلیل چاپ این اثر از نظر من این بود که بتوانم بازخورد‌های اندیشه‌های دیگران را نسبت به آن ببینم و بتوانم در آینده این تز را کامل‌تر و پخته‌تر ارائه دهم.»

به طور کلی دوگرایش در زبان فارسی بر اندیشه هایدگر وجود دارد. عده‌ای از هایدگر و آثارش تفسیر معنوی و عرفانی ارائه می‌کنند و به او رنگ و لعاب عرفان نظری می‌دهند و آثارش را از جنس آثار ابن‌عربی تلقی می‌کنند. نظر دوم هایدگر را اساساً شخصیتی ضد دینی تلقی می‌کند. به عقیده گروه دوم هایدگر مخالف سر‌سخت تفکر مذهبی است و معتقد است که تفکر مذهبی مانع تفکر فلسفی است و تفکر در خصوص خداوند را مانع تفکر متافیزیکی می‌داند.

اسدی کتاب‌هایی را که از هایدگر ترجمه شده دلیل شناخت هایدگر در فارسی ندانست و از عدم آگاهی و شناخت هایدگر در میان ایرانیان صحبت کرد. «ما در زبان فارسی شناخت دقیقی از هایدگر نداریم. می‌گویند که هایدگر بیش از صد‌هزار صفحه نوشته دارد که هنوز شاید نزدیک به پنجاه هزار صفحه از آن منتشر شده است. بدیهی است فیلسوفی که هنوز تمام حرف‌هایش را نزده است نمی‌توان نسخه مناسبی برای اندیشه او پیچید. نکته بعدی نیز زبان هایدگر است. زبان آلمانی خود سختی‌ها و پیچیدگی‌هایی دارد و حال پیچیدگی‌های زبان فلسفی هایدگر را نیز به آن بیفزایید. بدیهی است درک درست این اندیشه به مراتب سخت‌تر از برخی فیلسوفان است. در چند دهه اخیر در ایران شاید بیش از نود درصد کتاب‌های منتشر‌شده در خصوص هایدگر به معرفی وی پرداخته است و ما نقد خوب و درستی در حوزه هایدگر‌شناسی تا به حال نداشتیم.

بیژن عبدالکریمی در آغاز صحبت‌های خود بسیار جدی و کاملاً مایوسانه به اثر نگاه کرد و پس از عذر‌خواهی از اسدی نقدهای خود را بر این اثر آغاز کرد. عبدالکریمی مسیر حرکت رساله را از همان آغاز خطا دانست و با تعجب و ناراحتی بسیار به استادانی همچون دینانی، اعوانی، داوری و نصری خرده گرفت که امضایشان به معنی تایید این پایان‌نامه بوده است. «موضوع این رساله بسار بحث‌بر‌انگیز است. بنده خودم مشغول پرونده بررسی هایدگر در ایران هستم و در آینده‌ای نزدیک نیز اثری را با همین عنوان ارائه خواهم کرد. در آنجا به این مسئله پرداخته‌ام که چطور یک اندیشه در ایران این چنین متحول می‌شود. در خصوص رساله آقای اسدی باید دانست که امضای تایید اساتید بزرگ فلسفه ایران پای اثر خورده است و این رساله درجه خوبی گرفته است. این نشان می‌دهد که حتی در محافل دانشگاهی ما هنوز تفکر آن‌چنان که باید قوام نیافته است. با بی ‌رحمی تمام نقد خود را آغاز می‌کنم و پیشاپیش از خشونتی که ممکن است در لحن‌ام باشد عذر‌خواهی می‌کنم.»

عبدالکریمی در ادامه به دسته‌بندی نقد در حوزه یک اثر پرداخت و نقد خود را نقد استعلایی خواند و سخنش را دعوت به حقیقت متعالی دانسته و نقد خود را فراتر از باورهای ما و زحمت‌های نویسنده و منتقد دانست. عبدالکریمی در خصوص نقاط مثبت اثر آن را حرکتی فلسفی دانست و از کپی‌برداری‌های متداول رساله‌ها آن به دور دانست، و زبان رساله را زبان خود اسدی و دور از زبان رایج فردیدی بررسی هایدگر عنوان کرد.

«غیر از مقاله دکتر علی‌آبادی در حوزه فلسفه علم درمورد هایدگر می‌توان گفت که ما هیچ نقدی از هایدگر نداریم و کار اسدی جزو معدود آثار نقد است. اسدی در این اثر با نقد خود می‌خواهد هایدگر را فرو بریزد. من با این موضوع موافق و هم‌سو هستم، با شخصیت‌پرستی مخالفم. اسدی می‌گوید ما باید جرات تفکر داشته باشیم و من هم آن را می‌پذیرم اما برای نقد تفکر باید چند شرط اساسی را لحاظ کرد که عدم توجه به این نکات نقد را شبیه به یک شوخی بیشتر نمی‌کند. نکته نخست این است که باید فهم تفکر داشته باشیم. باید با نویسنده و متفکر مقداری راه رفت. با او همدلی کرد؛ همدلی به معنی پذیرفتن نیست بلکه این مسئله است که نخست بدانیم اندیشمند چه می‌گوید و بعد آن را نقد کنیم. باید به زبان مشترک با نویسنده رسید. نکته دیگر این است که اهل تفکر اهل ادب هستند؛ رعایت ادب و مرتبت‌شناسی جزو ضروریات نقد است. و نکته مهم دیگر بحران نبود مبنا است. ما متاسفانه مبنایی برای بررسی نداریم و اگر مبنایی نباشد هر کسی می‌تواند روزی هزاران نقد را بر هزاران اثر بنویسد. باید دانست که نقد با تکیه بر کدام بصیرت فلسفی صورت می‌گیرد. اگر مبنا نباشد نقد تنها یک شوخی است. تفکر بافتن نیست، بلکه یافتن است. رجز‌خوانی هرگز جای تفکر را نمی‌گیرد.

نقد عبدالکریمی متوجه ساختار کتاب اسدی بود: «ساختار کتاب ایراد دارد. بخش چهارم کتاب هیچ ربطی به سه بخش نخست ندارد. ما در یک پژوهش اجازه نداریم مطالبی بی‌ربط را در کنار هم بیاوریم. همچنین این اثر بسیار حجیم است و بیش از چهارصد صفحه دارد. در این اثر سخن خطابی بسیار زیاد است و عبارات تکراری زیادی را مشاهده می‌کنیم. متن ترجمه انتهای اثر بی‌جا آمده است و نیازی بدان نبوده است. نکته مهم این اثر حضور پر رنگ زبان تئولوژیک آقای اسدی است که در همه جا به چشم می‌خورد و اسدی با زبان تئولوژیک به بیان اندیشه پدیدارشناسی هایدگر و هوسرل پرداخته است. مشکل ترجمه عبارات و اصطلاحات بسیار فاحش است. اسدی در بحث‌های پیرامون هایدگر نشان می‌دهد که هیچ شناختی از پدیدارشناسی هایدگر و هوسرل ندارد. در جایی از این رساله و در شرح هایدگر اسدی وی را فردی غیر‌مذهبی می‌داند در صورتی که از بدیهیات شواهد تاریخی این است که هایدگر در یک خانواده کاتولیک سر‌سخت به دنیا آمده، در جوانی کشیش بوده و مطالعاتش را از الهیات آغاز کرده است و مشخص نیست که آیا اسدی این‌ها را نمی‌دانسته و یا صرفاً لحاظ نکرده است.»

عبدالکریمی با حرارت بسیاری نقدهای خود بر این رساله را ادامه داد و در خصوص بحث سکولاربودن هایدگر، اسدی را به کم‌سوادی در حوزه هایدگر‌شناسی متهم کرد. «در این رساله شمشیر تیز نقد تماماً به سمت هایدگر باز می‌گردد و اصلاً هیچ نقدی از ملاصدرا صورت نگرفته است. ملاصدرا را در این اثر می‌توان در حد قدیس دانست و این بی‌توجهی واقعاً جای تامل دارد. اما نکته مهم دیگر این مسئله است که در این رساله هایدگر سکولار معرفی شده است. تفکر هایدگر معنوی است و نه تئولوژیک. اندیشه هایدگر فراتر از کفر و ایمان است و هیچ‌گاه در حوزه تئولوژیک وارد نمی‌شود. درست مانند کانت. کانت فلسفه نمی‌گوید، بلکه فلسفه فلسفه می‌گوید و هایدگر نیز نگرشی ورای ایمان و کفر دارد.»

در پایان نیز عبدالله نصری تا حدی به دفاع از اسدی پرداخت و در مواردی به عبدالکریمی پاسخ داد.
محمد‌رضا اسدی که شاید هرگز گمان نمی‌برد قرار است اثرش در این نشست بدین‌گونه مورد حمله قرار گیرد، از تمام این نقد‌ها استقبال کرد و آنها را در راه پخته‌تر شدن خود و رساله‌اش دانست.